Ως κοινωνία έχουμε μάθει να συζητάμε την οδική ασφάλεια μόνο όταν είναι πια αργά. Όταν οι ειδήσεις γεμίζουν με πρόσωπα νέων ανθρώπων.
Το δυστύχημα με τους φιλάθλους του ΠΑΟΚ στη Ρουμανία πρόσφατα, δεν είναι απλώς «άλλο ένα τραγικό περιστατικό». Είναι ένας ακόμα κρίκος σε μια αλυσίδα που στην Ελλάδα δεν σπάει ποτέ. Νέα παιδιά χάνονται στην άσφαλτο και εμείς συνεχίζουμε, σαν να πρόκειται για μια μοιραία κανονικότητα.
Είμαστε καταδικασμένοι, ως λαός, να ποτίζουμε με αίμα την άσφαλτο. Σαν να πρόκειται για έναν ιδιότυπο φόρο τιμής. Σαν η άσφαλτος να είναι ένα μυθικό πλάσμα που απαιτεί θυσίες για να μας αφήσει να συνεχίσουμε το ταξίδι μας. Και το πιο τρομακτικό είναι ότι το έχουμε αποδεχτεί! Το λέμε με ένα «κρίμα», με ένα «πάλι τα ίδια», και μετά επιστρέφουμε στο κινητό μας, στο γκάζι μας, στην αδιαφορία μας.
Οδηγούμε σαν να μη μας αφορά. Σαν να μη συμβεί ποτέ σε εμάς. Υπερβολική ταχύτητα, ζώνη που «δεν χρειάζεται», κράνος που «χαλάει το μαλλί», κινητό στο χέρι γιατί «μόνο ένα μήνυμα». Πίνουμε και οδηγούμε, κουρασμένοι, αφηρημένοι, θυμωμένοι. Και όταν συμβεί το κακό, μιλάμε για κακή στιγμή, για ατυχία, για μοίρα. Σπάνια μιλάμε για ευθύνη. Τη δική μας!
Το πρόβλημα δεν είναι οι δρόμοι μόνο. Δεν είναι τα στηθαία, οι λακκούβες ή ο κακός φωτισμός – όσο κι αν παίζουν ρόλο. Το πρόβλημα είμαστε εμείς. Η νοοτροπία μας. Η πεποίθηση ότι ο ΚΟΚ είναι «πρόταση» και όχι κανόνας. Ότι ο καλός οδηγός είναι ο «γρήγορος», ο «μάγκας», αυτός που θα φτάσει πρώτος. Όχι αυτός που θα φτάσει ζωντανός.
Κάθε τέτοιο δυστύχημα είναι μια υπενθύμιση που δεν θέλουμε να ακούσουμε. Ότι η οδήγηση δεν είναι δικαίωμα χωρίς υποχρεώσεις. Είναι ευθύνη απέναντι σε εμάς, στους συνεπιβάτες μας, στους ανθρώπους που κινούνται δίπλα μας. Δεν γίνεται να συνεχίσουμε να αποδεχόμαστε ότι οι δρόμοι μας «παίρνουν» νέους ανθρώπους κάθε χρόνο σαν φυσικό φαινόμενο. Κάπου εδώ πρέπει να σταματήσει αυτός ο αιματηρός φόρος. Να αρνηθούμε να ταΐζουμε άλλο το τέρας της ασφάλτου. Όχι με ευχές και συλλυπητήρια, αλλά με πράξεις. Με σεβασμό στους κανόνες, με αυτοσυγκράτηση, με ωριμότητα. Γιατί αλλιώς, το επόμενο όνομα που θα προστεθεί στη λίστα, μπορεί να είναι πολύ πιο κοντά μας απ’ όσο θέλουμε να πιστεύουμε…
